♥♥,,,[Short Fic]Eyelash (3rd),,,♥♥

posted on 11 Nov 2013 08:13 by jokerizm
http://i148.photobucket.com/albums/s22/paracetamol_01/paracetamol_01012/eyelash_endver2480.jpg
 
Eyelash 3rd
 
 
 

.........”คนๆนี้คือคาเมนาชิ คาซึยะ ว่าที่คู่หมั้นของผมครับ!”........

 

 

อ....อะไรคือว่าที่คู่หมั้นวะ?

คำถามนี้ผุดขึ้นมาในหัวทั้งที่ประโยคที่ว่าก็ยังไม่สิ้นสุดดี คาเมะหันขวับไปมองพลางทำตาโตเบิกโพลงเหมือนตัวการ์ตูนซิมสันส์แล้วก็รู้สึกใจเต้นตึกตักแปลกๆ นี่มันอารมณ์เดียวกับผู้จัดการเดินเข้ามาแล้วบอกเขาว่า ผมคือร้อยตำรวจเอกปลอมตัวมา ยังไงยังงั้นเลย คือมันใช่ อารมณ์นี้ มันอารมณ์เดียวกันเลย

 

อึ้ง ทึ่ง ผงะ ตกใจ

อะไรวะเนี่ยะ!?

 

“วันนี้ผมพาเขามาเพื่อที่จะยืนยันให้พ่อกับแม่และ....ยัยคนนี้...ได้รู้ครับ”

 

“นี่ฉันเป็นพี่แกนะไอ้จิน!”

 

“ให้ฉันเรียกว่าเพื่อนมนุษย์ร่วมโลกยังดูสนิทกว่าเลย”

 

“ไอ้จิน!”

 

“ยูริโกะ ทำตัวให้มันเรียบร้อยหน่อยได้ไหม!”

 

คุณนายอาคานิชิที่น้ำเสียงและท่าทางดูใจดีคล้ายคุณป้ามากาเร็ตปรามลูกสาวที่ทำท่าจะพุ่งตัวข้ามไปตะปบหัวฟูๆของน้องชาย ในขณะที่คุณแม่กับลูกสาวกำลังง่วนกับการว่ากล่าวตักเตือนอยู่นั้น คุณป๊ะป๋าของผู้จัดการก็ทำตาถมึงทึงใส่เขาราวกับจะเก็บรายละเอียดไอ้ว่าที่คู่หมั้นเอ๋อๆคนนี้ใส่หัวให้ได้มากที่สุด เขาอยากจะถามนักว่าทำไมถึงจ้องมากขนาดนี้ จ้องจนนึกว่าตัวเองเป็นตู้เกมส์ Photo Hunt ถ้าเอานิ้วมาจิ้มได้คุณพ่อท่านคงทำไปแล้วแหละ

 

แต่เดี๋ยวก่อน....ออกทะเลไปไกลละ

กลับมาที่ผู้จัดการก่อนสิ!

นี่มันเรื่องบ้าอะไรไม่ทราบ อยู่ๆมาติ๊ต่างว่าเขาเป็นคู่หมั้นตัวเอง

นี่มันชักจะไปกันใหญ่แล้วนะ ทำไมถึงทำอะไรไม่เคยปรึกษาเลย

หรือนี่จะเป็นสาเหตุที่ผู้จัดการพยายามบังคับเขาให้มาที่นี่ให้ได้ไม่ว่าเขาจะวิ่งหนีเร็วท้านรกแค่ไหนก็ตาม

 

ใช่ละ.......

หรือไอ้ที่เมื่อคืนร่ำร้องอยากจะเข้ามานอนในห้องเขานักหนา

ก็เพื่อจะลากเขาเข้ามาในแผนการนี้ด้วยใช่ไหม?

มันต้องใช่แน่ๆ คือมันก็เป็นอะไรที่พูดยากน่ะ

แต่เรื่องนี้หัวเด็ดตีนขาดยังไงก็ต้องให้ผู้จัดการเป็นคนแก้คนเดียวเลย!

 

“ไอ้หนูคนนี้ เมื่อกี๊บอกว่าเป็นลูกน้องจินเหรอ?”

 

คุณพ่อเริ่มเอ่ยปากซักประวัติหลังจากที่ใช้จอเรติน่าในดวงตาอันเฉียบคมมองไอ้ว่าที่คู่หมั้นคนนี้จนตัวเปื่อย คาเมะทำตาเลิ่กลั่กคล้ายจะวางยี่ห้อไม่ถูก ตอนนี้เขาเหมือนต้องผจญชะตากรรมอยู่คนเดียว เพราะพอหันไปมองผู้จัดการ ไอ้นี่ก็ทำหน้าเก๊กหล่อไม่รู้เวล่ำเวลาแถมยังไม่ยอมสนใจเขาอีก นี่ตกลงจะให้เขานอนตายกลางทะเลทราย แล้วตัวเองก็ขี่อูฐหนีไปคนเดียวเนี่ยนะ ยุติธรรมมาก!

 

“ค...ครับ อยู่แผนกเดียวกัน”

 

“กี่ปีแล้ว?”

 

“3 ปีแล้วครับ”

 

“3 ปี? ง่อออออ....ไอ้นี่มันเฟี้ยวเหมือนพ่อมันเลยว่ะ”

 

พ่อจะมาง่ออออออะไรตอนนี้ คาเมะอยากจะร้องไห้ มันใช่เวลามาอวดเหรอ รู้บ้างไหมว่าลูกชายตัวเองทำเรื่องเอาไว้ มามัดมือชกแบบนี้ได้ยังไง แถมไม่ยอมบอกกันล่วงหน้าเลยมันเตรียมใจไม่ทันนะ

 

“นี่ รู้ไหม แม่เขาน่ะ จริงๆแล้วตอนสาวๆก็เป็นพนักงานในแผนกที่พ่อเป็นหัวหน้าอยู่เหมือนกัน นี่เธอดู...ลูกเรามันใช้ได้นะ ลูกไม้หล่นโคนต้นเน้นๆ”

 

“แหม...คุณนี่ล่ะก็.....”

 

คาเมะบอกตามตรงว่าปวดประสาทกับครอบครัวนี้ที่สุด ตอนแรกที่เขาเห็น ดูเหมือนคุณพ่อจะเป็นคนที่เข้มงวดที่สุดเพราะพี่แกเล่นวางมาดหล่อซะน่าเกรงขาม แต่ผ่านไปไม่ถึงชั่วโมงก็เริ่มออกลายเหมือนพี่สาวผู้จัดการไม่ผิด คุณแม่ก็เริ่มแล้วล่ะดูท่าทาง สรุปบ้านนี้มีใครปกติซักคนไหมนะ อยากจะรู้ -*-

 

“พ่อ แม่....นี่เรากำลังคุยกันถึงประเด็นที่จินมันโกหกเราอยู่นะ ไม่ใช่เวลาที่จะมาชื่นชมเรื่องไร้สาระ!”

 

แล้วพี่สาวคนสวยแต่ปากร้ายก็ดึงทุกคนกลับเข้าสู่น่าน